EFENDİM


.
.
.

(Na’t)

Dünya gurbetinde mahzun gönlümüz.
Terk edip neşveyi, hüzüne geldim. 

Efendim, sen bizim baharımızsın.
Ah, ahir zamanın güzüne geldim. 

Çevirip yüzümü bütün yüzlerden;
Yüzümüz yok ama yüzüne geldim. 

Unutup lisanım, sözü tüketip;
Hep doğru söyleyen sözüne geldim 

Arasın Leyla’yı Mecnun çöllerde;
Ben aşkın sendeki özüne geldim. 

Denizler gidermez susuzluğumu,
Gül kokulu suyun gözüne geldim. 

Yaktım gemileri, yorgan-döşeği;
Başımı koyacak dizine geldim. 

Karışık yollardan, yorgun yıllardan
O kutlu, mübarek izine geldim. 

Nefsim ‘varım’ sansın gölge hayatta
Ben ‘beni’ bırakıp ‘biz’ine geldim. 

Ömür sermayemi satıp pazarda,
Bir beyaz kefenin bezine geldim… 

İsa YAR 

*Berceste dergisi / Nisan 2005
Mansiyon

*TÜRK ŞİİRNDE HZ. PEYGAMBER 1860-2011 / Prof. Dr. İ. Çetişli / Akçağ yay. 2012  sayfa 512-513’de

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir