Kategori: Şiirleri

.
.
.
.
Sustun mu kalemim?
Sustun, bütün kelimelerini kalbine gömerek.
Oysa ne çok şeyler vardı yazacağın, yazmak istediğin…
Dilinin tam ucunda,
Bozuk para gibi avucunda,
Kalakaldın!
Kirletilmiş bir çağın hiç büyümeyen çocukları olmak ne zor!
Dışında bir dünya, içinle çatışmakta…
Başlayan her şey biter, sürüp giden çok şey gibi;
Fırtına diner, yangın söner, deli uslanır,
Rüzgâr en son bir buluta yaslanır…
Demem o ki her şey zamanla yatışmakta.
Lakin bir şey,
İçin, içinde sen,
Sende öfke ve hüzün yatışmıyor.
Bak
Saklayamıyor yüzün, ah! 

Sustun!
Konuşarak sustun, anlaşılmadı
Şimdi susarak konuş.
Kendinle, içinle, o büyümeyen çocukla konuş.
Her akşam eve dön, her sabah işe…
Bir Robenson olur ya da Cuma
Denize bıraktığın şişe…
Sen kumdan kaleler inşa et sahilde,
Yürü kumda ayak izlerin,
Kum yazıların
Ve denize saldığın sızıların…
Nasılsa gemiler geçmiyor açıktan
Bu sahil, bu liman, insan kadar ıssız…
Metropol, hayatımı çalan hırsız!
Metropol tenhasında dergi çıkaran adamlar
Unvanlarının ardında der gibi duran adamlar,
Arka sokakta akan damlar,
Bir göz, bir yüz, bir mendil, damlalar, damlalar… 

Biliyorum, susmayacaksın; susmak ölmektir.
Biriksin içinde mürekkebi gözyaşının
An gelince, zaman gelince, o sızı: ince
Yaz kalemim!
Derinden bir sesin yankısında:  “
beni kimsecikler okşamaz madem
Öp beni alnımdan, sen öp seccadem” 

İsa YAR  

17.02.2009

.
.
.
                     İslam Ürkmez’e 

Yar bendedir
Âşıkın aradığı o yâr bendedir.
 

“meydanında yığınlar gezer, yolların”
Hepsinin gittiği diyar bendedir.
Tenhada dolaşır nice yalnızlar
Onları bir kulak duyar, bendedir.
Sanırlar uçurum şu yeryüzünde
Görseler içimi, o yar bendedir.
İçim ki, kaybolur düşen içine
İçim ki o yâr’a gizli bende’dir. 

Yara bendedir
Bir doğuş sancısı yara bendedir. 

Dışımda aramak beyhude çaba
Dolaşır kanımda yara bendedir.
Ben beni göremem aynaya baksam
Sen seni bulursun ara, bendedir.
Dostlar meclisinde sözüm tartılır
Harcanır metaım, dara bendedir.

Yâr bendedir, ey vah yara bendedir
Okyanus bende ah, kara bendedir… 

İsa YAR

*Berceste dergisi 2009

.
.
.
.

Bahar gözlü çocuklar büyüdü yangın gibi
Çok ergen büyüdüler, bizde kaldı çocukluk.
Bir sefer kaldı bizde bitmemiş akın gibi,
Onlar yola koyuldu, bizde kaldı yolculuk
Bahar gözlü çocuklar büyüdü yangın gibi… 

Çok ergen büyüdüler, bizde kaldı çocukluk
Oyunlar oynamadan, oyuncaklar kırdılar
Somurtkan duvarlara çarpıp hayallerini
Yakını tanımadan uzaklara vardılar
Çok ergen büyüdüler, bizde kaldı çocukluk… 

Bir sefer kaldı bizde bitmemiş akın gibi
Ertelenmiş vadeler geldi kendi yüküyle
“Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm”
Titreyip mücrim gibi, o nihavend türküyle
Bir sefer kaldı bizde bitmemiş akın gibi. 

Onlar yola koyuldu bizde kaldı yolculuk
Taştılar bir sel gibi lagar kapaklarından,
Kirletilmiş bir çağa isyan gibi aktılar,
Bir karanlık gecenin sahte şafaklarından
Onlar yola koyuldu bizde kaldı yolculuk… 

İsa YAR

Bizim Külliye dergisi 38.sayı / Aralık 2008

.
.
.
.

dinlemez içini dışta uğultu
susarsın,
bir çay içimi bir tenha kuytu
ve o ses
“bir teselli ver”
zamanaşımı düşer sükûta.
bir hat çek zamana hafız osman,
rüya, çınar,  bey osman
bursa ve orhan
sonra gencebay…
…
cumbalı bir ev hayali sarkar sokağa
şehrin beton balkonları ağırlaşır
çocuklar ‘klavyeyi’ tokatlar
çağ sağırlaşır.
çocuklar sokağa dağılmış kelimeler
çocuklar parçalanmış hikâyeler…
çocuk!
senin hikâyen ne? 

içinde köy geçen romanları rafa koy
köyü şehre boşaltanlar utansın,
Şehrin taşra kokan çay ocağında
demlensin yalnızlığın
gören seni kalabalık sansın
“karıştır çayını zaman erisin”
sen bu şehirde bir ‘kızılderilisin’!
sen bu nehrin en derin yerisin
yıkasın çağ günahlarını sende
kirlenen sen değilsin
sen o çocuksun
Şehir, dışındaki kir
Şehir senden de fakir
sen ey!
çık şehirden
bu nehirden
gir kendi içine
kendi içine gir… 

İsa YAR 

*Berceste dergisi  / ocak 2008

.
.
.
                                   —hikâye-i yalnızlık

Suskunluğun tenhasında öfkeli bir adamın
Sükûtu çeker sizi, sözü dikkatinizi
Bilinir ki bir yanı uzak ülke, adamın
Bir yaraya dokunur gibi bastığınızdır izi
Bir yalnızlık gibi kuşatırken o sizi… 

Tenhasında bu şehrin ağırlaşırken başlar
Takılır, bakakalır ukala bir yalnıza
Şekvacı esnafların siftahsız bakışları
“kusura bakma” der nadan, kusura bakılır
Mekânda tutuk/lu sohbet, d/erken başlar
Gitmek için gelenler kalırlar çay içimi
Ölüm uyarılarak sigaralar yakılır
Dışının örtmediği hep üşüyen içini
Terk edip sehpasına ikiyüzlü mekânın
Alıp gamı gidemez,
“gitmek” kalır onda, giden ona gelir
Giden gider ona kalır yükleri
Bir söz bırakıp, içine köz bırakıp
Yangınını tutuşturanlar, ateşinde pişirirken putları
Yorulur yangınına su taşıyan karınca… 

Ey kendisini onda görenler!
Ey bu yangını aynada seyredenler,
Neden göremez hüznünü sizde?
Ve çekip gider, sahiden gider
Bırakıp yangınını şehrin orta yerine
Ararlar gölgesini kendini onda görenler
Bulurlar bir tenhada hâtırasını
Silerek gözlerinden dünyevilik pasını
Derler: yitirdik biz adamın en hasını… 

İsa YAR 

*berceste dergisi / Eylül 2008

.
.
.
.

(dibace)

eksiliyorum
hergün bir parçamı bırakıp geriye,
bir olmazsa olmazı…
bu hafıza benim değil
siliyorum.

II
cumbasız evlerin beton balkonlarından bir fıtık gibi çıkmak sokağa!
sığınmak beton duvarlar arasında bir hayalin kafesine,
bir çay içimi gamlanmak,
denizi hissedip denizi görmeden bir deniz kenarında
martı çığlıklarından fırtına bestelemek,
bir genç kızın hayallerinde saklamak baharı!..
bir delikanlının hoyrat öfkesinde tokatlamak kaldırımı 

bir annenin umudunda,
bir babanın hüznünde okumak hayatı…
içinde ‘ağlayan adama’ inat,
bir çocuğun gözlerinden gülmek hayata.
ve çiçeği ve kuşları fark etmek:
ıtır, huzur, kâğıt, kâlem, satır, şiir,
yâr, ağyar, hatır, kir…
merhaba hayat ve ölüm!
uzun gecelerde ağrısa da başlar; yeni bir şiir başlar.
ıstırabın ahengi, gecenin rengi.
merhaba ruhum!

III
libasından soyunduğum dünyanın boğazı ellerimde,
ellerim bende değil!
kanatlarım taşıyamıyor boşluğu, dağlar eğil!
alın benden bu alkolsüz sarhoşluğu…
sarnıcın kopuk ipi boynumda!
kuyudan zirveye sarkan bir yalnızlık, iz olmuş!
ben, kuyudan zirveye düşen baş!
izahın ‘mâdem’inde bir âdem.

IV
çoğalıyorum…
o halde;
parçalanıyorum.
Böl, her parçamda bul beni… 

İsa Yar 

*Yakamoz dergisi  Ocak 2008 
*Yedi İklim Dergisi / Kasım 2009